Το χαμόγελό σου είναι κάτι που μπορεί να αποτελέσει και εκδίκηση για όσους θέλουν το κακό σου. Είναι μια στάση ζωής, κάτι που σου δίνει την δύναμη να συνεχίσεις και να δημιουργείς όπου βλέπεις την καταστροφή να φωλιάζει. Ακόμα και αν αυτό είναι μες στις ψυχές των ανθρώπων. Κάπως έτσι βλέπω και εγώ το πιο παλιό στοιχείο του hiphop, το graffiti.Όσο σκληροί και να είμαστε ακόμα και με τους ίδιους μας τους εαυτούς μερικές φορές πρέπει να παραδεχόμαστε ότι ζούμε σε σκληρές εποχές. Σε εποχές που μας έμαθαν να είμαστε διαρκώς καταναλωτές. Να θέλουμε όλο και πιο πολλά χρήματα για να καταναλώνουμε όλο και περισσότερα πράγματα. Αφού ποτέ δε μας φαίνονται αρκετά αυτά που έχουμε γιατί πάντα θα σκεφτόμαστε πως μέσα σε ένα «καλύτερο» αυτοκίνητο ή σε ένα «καλύτερο» εστιατόριο θα είμαστε «πιο ευτυχισμένοι»...και νομίζουμε ότι μ’ ένα μονόπετρο που θα κάνουμε δώρο στο ταίρι μας, θα σβήσουμε όλες τις ώρες που ζούμε μακριά της. Ότι με ένα ακριβό παιχνίδι που θα φέρουμε στο παιδί μας, θα το κάνουμε να ξεχάσει την καθημερινή μας απουσία από την ανατροφή του. Και εντέλει, με μια επίφαση ευτυχίας ζούμε όλοι και όλες, σε μια μιζέρια που αδιόρατα αναπαράγεται διαρκώς στη ζωή μας. Μια δυστυχία με «ευτυχισμένο» χαμόγελο!
Λοιπόν εγώ αντιτίθεμαι σε αυτήν την "ευτυχία τους", σε όλο αυτό το νυφοπάζαρο την βιτρίνας που το ζούμε όλοι μας, στον δρόμο στις δουλειές μας στις καφετέριες, στα σπίτια μας και στις ζωές μας. Αντιτίθεμαι να γίνομαι πιο βίαιος σε εκείνους που με αγαπούν γιατί πρέπει κάπου να ξεσπάσω.
Και όλα αυτά μέσα σε ένα γκρίζο σκηνικό ειδικά κατασκευασμένο να βουλώνει μύτες και να κλείνει τα μάτια αυτών που θα χρησιμέψουν μόνο ως άχρηστοι στην ζωή τους. Ώρες ώρες κάθομαι και αναρωτιέμαι γιατί άραγε να είναι έτσι τα πράγματα και από την άλλη τι έχω κάνει εγώ για να καλυτερέψει η ζωή μου? Τι παραπάνω έχω κάνει από το να ακούω παθητικά ειδήσεις και να μην μπορώ να αλλάξω αυτό που θα με κάνει να ζήσω καλύτερα : τους γύρω μου! Είναι η στιγμή που σκέφτεσαι πόσο ανοργασμικό και ανόρεκτο σε θέλουν απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάς και ξεκινάς μια πλήρη ανακατανομή του χρόνου και της ενέργειας σου. Είναι η ώρα για δράση, η ώρα να πιάσεις ένα can και να βγεις όχι απλά για βάψιμο αλλά για να περάσεις τα σωστά μηνύματα στους σωστούς δέκτες, στους συνανθρώπους σου...αρκεί να αντιληφθεις ότι τα ζωτικώς αναγκαία είναι πολύ λιγότερα απ’ όσα νομίζεις ότι σου χρειάζονται...αρκεί να αντιληθφείς πως το να κυνηγάς το όνειρο μερικές φορές αξίζει μέχρι και παραπάνω από το ίδιο το όνειρο. Και τότε μπορείς να αφήσεις ένα πομπό πάνω σε κάθε τοίχο, σε κάθε στοά, σε κάθε στάση και να γίνεις εσύ ο αέρας που θα ανοίξει τις μύτες όσων δεν μπορούν να μυρίσουν πόσο βρωμάει αυτός ο κόσμος που ζούμε και όχι γιατί ήταν επιλογή τους αλλά απλά γιατί και αυτοί είναι θύματα αυτού του συστήματος ..κάτι σαν και όλους μας.
Και τότε μόνο μια στάση μας μπορεί να τους φοβίσει πραγματικά, επειδή δε θα μπορέσουν να την ελέγξουν ποτέ: η ευτυχία μας!” Ναι, αλλά ποια ευτυχία; Αυτή «που περιμένουμε να ‘ρθει;»
Όχι! Αυτή που έχουμε και δεν τη βλέπουμε: όλα εκείνα τα «αρκετά» που έχουμε στη ζωή μας, αλλά τα παρασέρνει η δύναμη του «θέλω κι άλλα». Η Υγεία μας! Το χαμόγελο ενός φίλου. Το φιλί ενός έρωτα. Το ενδιαφέρον ενός συνανθρώπου. Και το graffiti δεν έχει απρόσωπο αποδέκτη. Το μήνυμα έχει στόχο όλους όσους το βλέπουν κάθε πρωί στον τοίχο: Ε-Μ-Α-Σ! Εμάς φοβίζει κατά βάθος. Γι’ αυτό και μας αρέσει τόσο πολύ...Κανένα σύστημα δε μας φταίει. Το σύστημα εμείς το φτιάχνουμε, το συντηρούμε ή το αλλάζουμε!Η κοινωνία ή η συντηρητική κοινωνία ή γενικότερα το κάθε γαμημένο πρόβατο που στέκεται στα δύο στις μέρες μας μπορεί να το χαρακτηρίσουν ως βανδαλισμό, ως απρεπές ή ακόμα και να το αγνοήσουν. Αγνόησε τους και εσύ. Όχι όμως γιατί δεν τους βλέπεις αλλά γιατί ξέρεις ποιός είναι αυτός που έχει το δίκιο με το μέρος του. Γιατί ξέρεις ποιος είναι αυτός που κυνηγά το όνειρό του και ποιός αυτός που περιμένει το τέλος του. Γιατί ξέρεις πως θέλεις να ζήσεις και δεν είσαι διατεθειμένος να αφήσεις κανένα περιοδικό ή κανάλι να καλουπώσουν την ζωή σου. Και όταν σε πει βάνδαλο μπορείς να θεωρήσεις και ως καθήκον σου να το παραδεχτείς και να δείξεις υπερήφανος που σε λένε βάνδαλο γιατί αυτό ήθελες εξ αρχής και αυτό είναι που τους φοβίζει περισσότερο. Και αυτό είναι η ευτυχία σου.
Σε μια εποχή λοιπόν που επιπλέουν μόνο όσοι συμπλέουν, σε μια εποχή θολών στόχων, ατομικής προβολής και νωθρότητας η απάντηση είναι το χαμόγελο, η εγρήγορση κι η αισιοδοξία. Η διέξοδος είναι να καθαρίσουμε την πυξίδα από την άμμο που εμείς της ρίξαμε και να δούμε πού μας δείχνει να πάμε. Ίσως έτσι επαναπροσδιορίσουμε τα κριτήρια της ευτυχίας μας για να την ξαναβάλουμε στη ζωή μας. Όχι πια σαν εκδίκηση, ούτε σαν υποκατάστατο. Αλλά ως στάση ζωής!
Μπορεί κάποτε να μας καταλάβουν, μπορεί και όχι, μπορεί κάποτε να αφανιστούμε και μπορεί να νικήσουμε, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που έχουν όλο το στρες και θα φοβούνται να αντικρύσουν τους εαυτούς τους στον καθρέφτη αλλά αυτοί που θα έχουν προσπαθήσει και αυτοί που έχουν αληθινά και όχι ουτοπικά ιδεώδη...
MSN nosleevesnosleeves@hotmail.com ("VANDAL")
“AuNaNoCrU”
(εικόνες από το αρχείο του graffiti team του "AuNaNoCrU")
! Στιγμές παραληρήματος περάσαμε όλα τα μέλη του “AuNaNoCrU” στο κέντρο πανηγυρίζοντας και χοροπηδώντας μαζί με όλους τους παππούληδες, τις γκομενάρες, τις γιαγιάδες, τους γιάπηδες, τους in και cool και τα νιάνιαρα δηλώνοντας ότι είμαστε όλοι μας ίδιοι και ταυτόχρονα διαφορετικοί. Και αυτό είναι στην ζωή που μας δίνει κίνητρο να προχωρήσουμε και να πάμε μπροστά, αυτό είναι που μας κάνει να νοιώθουμε ξεχωριστοί αλλά και ταυτόχρονα όχι μόνοι. Αυτό είναι που μας ενθαρρύνει να προχωρήσουμε σε μια κοινωνία χωρίς φυλετικές, σεξουαλικές, θρησκευτικές και κοινωνικές διακρίσεις με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Αυτό είναι η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και η χθεσινή βραδιά ήταν πραγματικά η δι
