Παραθέτω και μερικά links μέσα γιατί μόνο οι χαζοί πιστεύουν ότι κάποιος έχει ανάγκη να πουλήσει την ελεύθερη του μουσική έκφραση για να βγάλει χρήματα… κ
αι πόσο μάλλον ο Κύριος Marshall Mathers…Marshall Bruce Mathers III λοιπόν λέγανε τον νέο που γεννήθηκε την 17 Οκτωμβρίου 1972. Τόπος St. Joseph στο Missouri αλλά σύντομα μετακόμισε στο Warren (προάστειο του Detroit) όπου και μεγάλωσε. Η οικογενειακή του γαλήνη δεν ήταν και κάτι που θα καταλάβουν απολύτως όσοι από τους αναγνώστες σέβονται και αγαπούν την μανούλα τους (αλλά αυτοί έχουν παραξηγήσει τον Em πριν καν διαβάσουν αυτό το κείμενο…) οπότε θα τους παρακαλέσουμε να μη μπουν στο κόπο να το διαβάσουν και να βάλουν κάνα dear momma ή καμιά Brenda να ακούσουν. Ο πατέρας του (Marshall Bruce Mathers II) τον εγκατέλειψε όταν ακόμα ήταν μερικών μηνών. O Marshall μεγάλωσε με την μητέρα του την Debbie και τον ετεροθαλή μικρό του αδερφό στην συνέχεια. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν και τόσο όμορφα. Ακούγονται φήμες και κάποιος μάλιστα μου το έχει εκφράσει και μπροστά μου πως τα σκληρά παιδικά χρόνια του Eminem ήταν μετέπειτα ψέμα λόγω δημοσιότητας. Απόδειξη ότι αυτοί είναι λάθος αποτελεί το κομμάτι του brain damage (πιο αυθεντικό κομμάτι που έχει βγάλει) στο οποίο πριν καν γίνει διάσημος περιγράφει περιστατικό ξυλοδαρμού του στο σχολείο από μαύρο νεαρό συμμαθητή του. Το αληθινό περιστατικό δεν ήταν μόνο όσο σκληρό το περιγράφει αλλά στην αλήθεια ο Marshall είχε νοσηλευθεί σε κώμα στο νοσοκομείο για αρκετές μέρες και λίγο έλλειψε να πεθάνει στην ηλικία των 13 όταν δηλαδή άρχισε να ραπάρει. Μαζί με όλα αυτά καλό θα είναι να προσθέσουμε ότι την συγκεκριμένη εποχή τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα οικονομικά για την Debbie και τα 2 της παιδιά.
Τα πρώτα του βήματα στην hiphop ήταν γεμάτα με παρειστικό χαρακτήρα και δυστυχώς όχι αρκετά σοβαρά. Αρχικά έκανε ραπ με ένα φίλο του τον Mainx στο υπόγειο του (του Manix) τότε ακόμα είχε το ψευδώνυμο M&M (από τα αρχικά του - σαν τα καραμελάκια – δεν είχαν βγεί τότε) και ονόμαζαν το συγκρότημα Bassmint/Basement Productions. Στην συνέχεια μετονομάστηκαν σε Soul Ιntent όπου συνεργάστηκε με τον Proof. Το αποτέλεσμα (ένα συλλεκτικό E.P. το 1995) εντυπωσίασε αρκετά τον Proof ο οποίος με την σειρά του τον έπεισε να βρούνε και άλλα άτομα να ξεκινήσουν ένα συγκρότημα. Αυτή ήταν και η αρχή των περίφημων D-12. Ταυτόχρονα ο Eminem έβαζε τις βάσεις για το πρώτο του solo album το οποίο και ετοίμαζε πυρετωδώς. Η κατάσταση όμως δεν έδειχνε ακόμα να αλλάζει (φτώχια, δουλειές χωρίς μέλλον κτλ) και οι ελπίδες των φίλων του και αυτού στηρίζοταν στο επερχόμενο LP του το οποίο δεν άργησε και βγήκε τελικά τέλη του 1996.
Το album (Infinite) βγήκε μόνο σε βυνίλιο και κασέτα και οι κριτικές που πήρε από το τότε source και τα υπόλοιπα hiphop media δεν έφταναν παρά μόνο για να ξεκινήσει να πουλάει τις κασέτες του από το αμάξι του στην πόλη του στο Detroit. Tην ίδια εποχή ένας θείος του επιχειρεί αυτοκτονία και πεθαίνει.
Λέγεται πως αυτό ήταν και το γεγονός που τον έκανε να αλλάξει το στιχουργικό του ύφος και να προσθέσει έναν αρκετά dark λυρισμό στους μετέπειτα στίχους του. Πράγμα που αποδεικνύεται και από την απότομη αλλαγή που θα γινόταν στο μέλλον – από ένα ήπιο Infinite ( με κριτικές 4,5 και 6 στα 10) σε δύο αριστουργηματικά κλασικά L.Ps ( Τhe Slim Shady LP & The Marshall Mathers LP 9,10/10).
Πως όμως ο Εminem κατάφερε να προθήσει την μουσική του στο ευρύ κοινό; Κάποιοι λένε πως τα καλύτερα όνειρα μένουν ανώνυμα, εγώ αρκούμαι στο να πω πως απλά γεννιούνται ανώνυμα και πεθαίνουν αδικημένα. Ο Marshall Μathers τότε επιζητούσε μια εκδίκηση απέναντι σε όλη αυτήν την βιομηχανία που τον είχε αποκλείσει κυριολεκτικά. Η αλήθεια είναι πως ο Eminem είχε και ένα άλλο όπλο μαζί του εκτός από το ηχογραφημένο ραπ του. Ένα εξαιρετικό freestyle. Από παλιά φημιζόταν στο Detroit για το freestyle του σε βαθμό που άλλοι underground rappers ήθελαν να τον αντιμετωπίσουν απλά για να πάρουν φήμη. Κάτ
ι που πολύ λάθος εμφανίζεται στην ημιβιογραφική του ταινία είναι πως ο Eminem δεν είχε μεγάλη εμπειρία από underground rap battles σε ανάλογα clubs. O Εminem μαζί με τον φίλο του Royce Da 5’9’’ στα μέσα της δεκαετίας του 90’ θεωρούνταν από τους καλύτερους underground M.Cs στην περιοχή του Detroit. Η πρώτη σοβαρή του προσπάθεια για επίδειξη ικανοτήτων που υπήρξε και η αρχή της καριέρας του ήταν το 1997 στο Los Angeles (Rap Olympics 97). Ο Eminem έφτασε στον τελικό όπου παραδόξως έχασε. Λίγες πληροφορίες μπορεί κάποιος να βρει για το συγκεκριμένο αλλά καλό θα είναι να επισημανθούν τα σημαντικότερα. Λέγεται ότι από εκεί ο Dr Dre αντιλήθφηκε την ύπαρξη του Eminem ωστόσο η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι κάποιος του το έστειλε σε βίντεο. Άλλη μια εκδοχή είναι και αυτή που φέρνει τον πρόεδρο της Interscope Jimmy Lovine έχει πλησιάσει τον rapper μετά το battle και να το έχει ζητήσει ένα demo και από εκεί και μετά να το έχει δώσει στον Dre. O Dr Dre είναι ένας από τους καλύτερους παραγωγούς και υπήρξε και αρκετά καλός M.C. αυτό όμως δεν τον απαλλάσει από την εμποροποίηση των πάντων που αφορούν την Aftermath. Εδώ που τα λέμε ο Dre αποτέλεσε από την άλλη την καλύτερη λύση για τον Eminem πολλοί δεν το αντιλαμβάνονται αυτό αλλά τα αποτελέσματα θα ήταν μια πλατίνα λιγότερη σε κάθε του CD αν είχε υπογράψει σε east cost label όχι γιατί είναι πιο κακά ή περίεργα αλλά για τον ίδιο λόγο για τον οποίο ήταν δύσκολο να αναδειχτεί ανάμεσα σε μια βιομηχανία γεμάτη μαύρους. Το target group που τον ανέβασε εκεί που είναι τώρα δεν ήταν οι μπακάληδες από την Danger Zone αλλά το γεγονός ότι η Αμερική και ο πλανήτης γενικότερα δεν άντεχε άλλη «μαυρίλα» στο rap σκηνικό. Δεδομένου λοιπόν ότι μια κουλτούρα σαν το hiphop δεν μπορεί να περιορίζεται σε άτομα μιας μόνο φυλής (χωρίς να υπονοώ τίποτα με αυτό) η Aftermath ήταν ο καλύτερος τρόπος για να προσεγγιστεί όλο αυτό το target group που ξαφνικά άλλαζε και δημιουργούνταν επιτέλους ένα νέο ψαγμένο mainstream rap (πράγμα που δεν έγινε και δεν μπορεί να γίνει και να εδραιωθεί ποτέ – εγώ το λέω κατάρα του puffy το φαινόμενο).Τελοσπάντων τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως εξελίχθηκαν. Δυο αξιοσημείωτα γεγονότα στα χρόνια προ της ανόδου του υπήρξαν από την μια η νίκη του αδελφικού του φίλου Proof από τους D-12 σε διαγωνισμό freestyle του Source που έδωσε θάρρος σε όλους τους και ο γάμος του με την Kim λίγο πριν το Slim Shady EP (τον προάγγελο της δόξας)
Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να δούμε και τι γινόταν τα χρόνια 1996-99 στην βρώμικη δωδεκάδα (Dirty Dozen = D-12): Εν έτει 95 το συγκρότημα αποτελούταν από 8 άτομα τους Eye Kyu, Killa Hawk, Terence McKay, Fuzz, Proof, Εminem Bizarre και κάποιον Chargin Soldier ο οποίος έφυγε πολύ γρήγορα και με κλοτσιές μάλιστα… παρ’ όλα αυτά τα πρώτα τους 3 χρόνια δεν είχαν την δέουσα ανταπόκριση από δισκογραφικές και οι προσπάθειες τους κούρασαν τους 4 πρώτους (Eye Kyu, Killa Hawk, Terence McKay & Fuzz) και αποχώρησαν. Οι τρεις βασικοί που έμειναν κατάλαβαν ότι το συγκρότημα ήταν για 6 το οποίο έιχε και κάποια σχέση με το όνομα του (ένας καλός συνειρμός είναι πως στην συνέχεια όλοι οι ραπερς είχαν και από ένα alter ego (6+6)). Ο Proof έφερε τον φίλο του Bugz στο crew και μετά μπήκαν και οι Κuniva και Κon Artis που αποτελούσαν το δίδυμο Da Brigade. To νέο crew ήταν κλάσεις ανώτερο από το προηγούμενο. Όσοι παλιοί έφυγαν και δεν τα παράτησαν αποδεδείχθηκαν ανέκδοτα στο ραπ και κατέληξαν να καθαρίζουν τουαλέτες. Η συγκεκριμένη εξάδα ήταν και η καλύτερη δυνατή του crew. Παράλληλα δρούσε και ένα άλλο group ονόματι Outsidaz με τους Eminem και Bizarre από τους D-12 μέσα μαζί με τους Rah Diggah και Young Zee. Όλα περίμεναν μια φλόγα για να αρχίσουν.
The Slim Shady Lp (23 Φεβρουαρίου 1999)
Ότι και να πούμε για το συγκεκριμένο album θα είναι λίγο. Στην ουσία (εδικά αν αναλογιστούμε το μικρό μέγεθος του infinite και το γεγονός ότι το πούλαγε από το πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του) αυτό το LP ήταν το ντεμπούτο του. Το να πουλήσεις 9.000.000 αντίτυπα με την πρώτη ακόμα και για την Αμερική είναι δύσκολο. Και συμπεριλαμβανομένων τέτοιων στίχων που προκάλεσαν μέγιστη λογοκρισία και τον ανάγκασαν να το βγάλει ολόκληρο και σε clean version είναι σχεδόν αδύνατο. Το ύφος του Eminem για να κατατοπίσουμε και όσους δεν ξέρουν καλά αγγλικά κινείται ανάμεσα σε μια διαβολική αδικημένη ιδιοφυία και έναν προσεγμένο στιχουργό που όσο θέλει να εκφραστεί πιο ελεύθερα άλλο τόσο ψυχαγωγεί το κοινό του. Ο Dr Dre ως executive producer είχε κάνει το θαύμα του για άλλη μια φορά. Ο στίχος σε κομμάτια όπως brain damage, if I had και rock bottom βγάζει καθαρά το συναίσθημα και σε άλλα όπως as the world turns τον καταξιώνει σε ποιητή που μοιάζει να αφηγείται και όμως κάνει ταυτόχρονα τις πιο έξυπνες ρίμες που μπορείς να φανταστείς. Πολλοί λένε πως ο Slim είναι μισογύνης και έχει υποτιμητικό στίχο για τις γυναίκες. Εγώ πιστεύω πως ο στίχος του είναι κλάσεις πιο ελαφρύς από κομμάτια των respected n.w.a. τύπου one less bitch και I Aint Tha 1. Και για να το πάω και λίγο παραπέρα άλλο να υποστηρίζεις το εμπόριο λευκής σαρκός και να σκοτώνεις γυναίκες γενικώς και άλλο να απευθύνεσαι με μια γυναίκα που την ξέρεις και μόλις έγινες διάσημος σκέφτηκε να σε μηνύσει και για 10.000.000$ γιατί ένοιωσε προσβεβλημένη. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που αναγνωρίζουν άνθρωποι βραβευθέντες με Νόμπελ ποίησης (Seamus Heaney) και τον παραδέχονται δημοσίως. Και όταν μιλάμε για κομμάτια όπως το I Just Don’t Give A Fuck δεν δίνουμε και πολλή σημασία σε haters. To Slim Shady Lp ήταν η αρχή για τα πάντα στην καριέρα του. Ότι είχε στερηθεί στην δικιά του παιδική ηλικία τώρα ήταν έτοιμο για την κόρη του. Και όσοι τον αμφισβήτησαν τώρα απλά ήταν στο έλεος των στίχων και του κόσμου που θα τον έκανε ίνδαλμα. Αλήθεια όμως τι ακολούθησε?
Τhe Marshall Mathers Lp (23 Μαΐου 2000)
To νούμερο 1.760.049 σας λέει τίποτα? Αν το ψάξουμε στο Γκίνες είναι το πιο (fast selling το λένε) γρήγορα γαμάτο (το λέω εγώ) cd σε όλην την ιστορία του rap. Και το 1.760.049 ήταν αντίτυπα. Θα πει κανείς εντάξει σε κανα χρόνο εύκολα για κάποιον που έχει καλή προώθηση…μόνο που ο Eminem τα πούλησε σε μια βδομάδα. Οι πωλήσεις όσο και να μη μας λένε τίποτα καλό θα ήταν από την στιγμή που ο κόσμος συνωστίζεται στην ουρά λες και περιμένει κάνα συσσίτιο και στήνεται απ’ έξω πριν καν το μαγαζί ανοίξει, να τις προσέξουμε και λίγο. Το Marshall Mathers Lp είχε το εξής αξιοπερίεργο που μπορεί πολλοί να το θεωρήσουν και άτοπο: ήταν πιο σκληρό προκάλεσε πιο πολλές αντιδράσεις και λογοκρισία και πούλησε 11.000.000 αντίτυπα παραπάνω από το προηγούμενο (!) ρίχνοντας τον snoop από την κορφή (των fast sellin albums – μάλιστα πούλησε περίπου τα διπλάσια από το ρεκόρ του Snoop Dogg). Η κατάσταση με τις δισκοκριτικές αντιστράφηκε ξαφνικά φέρνοντας φεμινιστικές και gay οργανώσεις να επιτίθενται σε δισκοκριτικούς και να θέλουν πίσω την σεξιστική τους Madona και Britney Spears στα charts παρά τον επιθετικό αυτήν την φορά Eminem. Ο στίχος και η παραγωγές ολοκλήρωσαν ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσει. Το The Way I Am ήταν σαν να έδινε απάντηση στο flow του Big L στο Ebonics, το Kim ήταν σαν να επρόκειτο για ένα νέο hit em up για τον κάθε γκόμενο της κάθε lil Kim (τι έγραψα ε), Το ύφος του στο Marshall Mathers (το κομμάτι) hell yeah θα το ζήλευε ο pac στο Hail Mary. Tι άραγε να ήταν πιο ill από το Amityville? Και για όποιον λέει πως συγκρίνω διαφορετικά πράγματα πείτε μου έναν άλλο ράπερ που έχει βγάλει 2 κλασικά LPs σε δυο συνεχόμενες χρονιές, και με ελάχιστες συμμετοχές μέσα. Συγκρίνω ράπερς. Ξέρετε πολλούς ράπερς να προσβάλλουν δημοσίως την Lynne Cheney την ίδια στιγμή να πηγάινουν στο διακστήριο από την ίδια τους την μάνα και να πουλάνε τα κέρατα της ιστορίας του ραπ? Περιττό να πούμε ότι η Debbie Mathers δεν πήρε τίποτα.
D-12 - Devils Night (19 Ιουνίου 2001)
Tα δύσκολα είχαν γίνει και τα πράγματα τότε φάνηκαν εύκολα (αρχικά όμως). Οι D12 μπήκαν στην shady records και ήταν έτοιμοι να βγάλουν το "Devil's Night" που σάρωσε και ήταν κλάσεις πιο γαμάτο από το "D-12 World" που ήταν απλά γαμάτο. Τότε για μια ηλίθια αφορμή σε ένα tour του Εminem κάποιος ηλίθιος πυροβόλησε τον Bugz (21.5.1999 - Rest In Peace). Το συγκρότημα με το μισό μυαλό του Eminem στην solo καριέρα του ήταν ελλειπές. Αν είχε μείνει τώρα τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους τους μπάσταρδους που λένε πως οι d-12 είναι υπερεκτιμημένοι αλλά λένε πως οι καλοί πεθαίνουν νωρίς… Η θέση του που έμεινε ελεύθερη αντικαταστάθηκε από τον Swifty (Swifty McVay) που ήδη σκέφτονταν να τον βάλουν μέσα. Τότε όλα τα μέλη των D-12 έκαναν ένα τατουάζ σε κάποιο σημείο του σώματός τους ως ένδειξη ότι ποτέ δεν θα τον ξεχνούσαν και ετοιμάστηκαν για την παραπέρα τους δισκογραφία.
Ακολουθησαν τα 2 lp τους και διάφορα singles που απλά έδειξαν ποιοί είναι (κομμάτια όπως devil's night, revelation, girls, nasty mind, blow my buzz,my band, how come, get my gun, και Good Die Young) καθώς και κάποια προσωπικά lps όπως Ηannicup Circus και Searchin for Jerry Garcia (Bizzy & Proof αντίστοιχα..). Το ύφος, το επίπεδο και το ραπ γενικότερα των D-12 δηλώνει απλά το εξής απλό. Δυστυχώς ή ευτυχώς ακόμα και ταλέντο να έχεις χρειάζεσαι κάποιον να σε φέρει σε επαφή με το ευρύ κοινό αλλιώς θα καταλήξεις να καθαρίζεις τις τουαλέτες. H βρώμικη δωδεκάδα δεν ήταν το συγκροτηματάκι του Eminem (του Proof ήταν στην ουσία) αλλά το συγκρότημα μέσα στο οποίο υιοθετήθηκε και γαλουχήθηκε το στιλ του μεγαλύτερου (ή ενός από τους μεγαλύτερους αν θέλετε) ραπερ του κόσμου και ήταν αντάξιο του επιπέδου του. Ο Eminem ήταν απλά ο lead rapper του crew (προσπαθώντας να αντιστοιχίσουμε τον όρο lead singer of the band σε hiphop ορολογία). Χρήσιμο θα ήταν κάπου εδώ να πούμε δυο λογάκια και για το μέλλον των D-12 μετά και την δεύτερή τους κυκλοφορία το D-12 World στις 27Απριλίου 2004.
11 Απριλίου 2006. Μετά από μια χαζή διαφωνία στην λεωφόρο του 8 Μile και μπόλικο πιστολίδι ο Proof χτυπήθηκε (αφού καθάρισε έδειρε και γάμησε άλλους 2) από κάποιο μουνόπανο που έτυχε να είναι και ξάδερφος ενός από τους νεκρούς.. Ο Swift πήγε στην κηδεία του Proof τότε και έγραψε στα αρχίδια του τον δικαστή που έπρεπε να πάει (είχε συλληφθεί για υπερβολικά γρήγορο και πωρωτικά μεθυσμένο driving, yo ma nigga!) αποδεικνύοντας πως ούτε για διακοπές είχε έρθει ούτε για να πάρει δόξα και φήμη. Για να αποδείξει ότι απέδειξε και ο Εminem που αντί να τους γράψει στα αρχίδια του όταν έγινε διάσημος τους έκανε και αυτούς διάσημους και ακόμα και τώρα συνεχίζουν μαζί (σχετικό κομματι το loyalty) O Swifty καταδικάστηκε σε 93 μέρες από τον δυσκοίλιο δικαστή. Σχετικό απόσπασμα από την κηδεία (λόγος του Marshall):
"I'm sure everybody who has ever met him, even just once, can testify to the fact that he illuminated a room when he walked in it. I believe that Proof loved people and people loved him. He was a magnet. He lured you in. You wanted to learn about him, follow his swagger. Without Proof, there would be no Eminem, no Slim Shady, and no D12." Το επόμενο cd των D-12 αναμένοταν να βγει κάπου τέλη 2007 αλλά αναβλήθηκε λόγω re-up καθώς και του mixtape Κing Mathers και το μέλλον ούτως ή άλλως από εποχές Eminem Show προβλέπεται απρόβλεπτο…Eminem Show? Για να γυρίσουμε όμως στην χρονιά 2002..The Eminem Show (28 Μαΐου 2002)
Τα δύο κλασικά albums του Eminem ήταν ένας νόμος στο ραπ. Πολλοί αναρωτιούνται πιο άραγε να ήταν το καλύτερο. Να σας πω την αλήθεια καλύτερο δεν μπορούσε να υπάρξει. Και αυτό γιατί το ένα δεν θα είχε νόημα χωρίς το άλλο, το ένα συμπλήρωνε το άλλο. Κανένα Marshall Mathers δεν μπορούσε να στηριχτεί στον αέρα – είχε ανάγκη να έχουν ακουστεί κομμάτια τύπου Brain Damage και από την άλλη ένα Brain Damage δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την συνέχεια του. Όλα αυτά τον έφτασαν όμως στην κορυφή. Πόσο πιο πάνω θα μπορούσε να πάει? Το Eminem Show είχε πολύ ωραία κομμάτια μέσα. Sing For The Momment, Cleanin Out My Closet, Without Me, Business, White America, Till I Collapse, My Dads Gone Crazy…αλλά κάτι έλλειπε από εκεί μέσα… Αυτό που έλλειπε ήταν ο επαναστάτης, ο ένας εναντίον όλων που είχαμε συνηθίσει. Για να μην τραγικοποιούμε τα πράγματα καλό θα ήταν και να εξηγήσουμε λίγο τα πράγματα. Μετά την μανία του Marshall Mathers Lp η Aftermath κατάλαβε ότι είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού και έθεσε κάποιους κανόνες στο marketing του Eminem. Ο Eminem κατάλαβε το εξής ότι ο σκοπός που ράπαρε ήταν εκτός των άλλων και η ίδια του η μιζέρια την εποχή που ήταν μικρός και δεν είχε τίποτα εκτός από ένα ζευγάρι ακουστικά. Από το 2002 άρχισε να διαδίδεται εκτός από τους στίχους του και μέσω της ΤV. Λίγοι κάθονται να αθροίζουν κριτικές. Αν όμως αθροίσουμε τις κριτικές των 2 πρώτων δεν θα βρούμε καμιά μεγάλη διαφορά. Το Eminem Show πήρε χαμηλότερες κριτικές και 9 πλατίνες (!)καθώς και ένα Grammy (!). Ακολούθησε το soundtrack του 8 Mile (ημι-αυτοβιογραφία του Κου Mathers) το οποίο τον έκανε ακόμα πιο αρεστό στο αμερικάνικο κοινό.
Το 2004 κυκλοφόρησε μια battle-συλλογή ονόματι Eminem Is Back αυτό κάπως έσπασε τον πάγο… το CD είχε συμμετοχές από άτομα που είχαν ξεχαστεί και ως απόδειξη πως ο Marshall ποτέ δεν τους ξέχασε – ο παλιός του φίλος Royce Da 5’9’’ είχε εξέχουσα θέση στο CD. Δυστυχώς λόγω του επερχόμενου Εncore το CD θάφτηκε κυριολεκτικά από κριτικούς media και από μη έγκυρες (αλλά πιστευτές γιατί δεν μπορεί κανείς να βρει στοιχεία για το album) πηγές τυπώθηκε σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό αντίτυπων.
Encore (12 Νοεμβρίου 2004)
Εδώ αρχίσαμε να πέφτουμε. Τo album (κριτικές 7-8/10 – άκρως αντικειμενικά) ήταν σε γενικές γραμμές καλό αλλά όχι κορυφαίο και η συνέχεια ήταν ήδη ορατή από πολλούς. Ο Eminem ήδη από το 2001 ασχολούνταν με παραγωγές (στο Devil’s Night ήταν και executive). Όλα αυτά οδήγησαν και σε ένα πρόωρο best of (Curtain Call) έναν χρόνο μετά. Το Eminem Presents The Re-Up στα τέλη του 2006 μας δεί
χνει 2 πράγματα. Ότι ο Eminem δεν θα σταματήσει εύκολα να βγάζει CD και ότι πλέον δεν θα είναι ακριβώς ο MC που γνωρίζαμε. Είναι λογικό για έναν άνθρωπο να εξελίσσεται ακόμα και να βαριέται κατά κάποιον τρόπο αυτό που κάνει. Και άκρως ανθρώπινη είναι και η ιστορία του Marshall Mathers.Κουράστηκες? Έλα ρε συ τελειώνω..
Λοιπόν για να καταλήξω και κάπου και να σταματήσω να το παίζω εγκυκλοπαίδεια του ραπ…Πιστεύω πως το ραπ εκτός από τέχνη, έκφραση κτλ κτλ είναι και κάτι το οποίο μπορεί και να συγκριθεί και να αποτελέσει και μεγέθη. Τίποτα δεν είναι ίδιο με ένα άλλο στην ζωή και η ανωτερότητα δεν είναι υποκειμενική έννοια. Αρκετοί πιστεύουν πως το ραπ είναι κάτι που γεννιέται και πρέπει να παραμένει στις παρέες τους. Πιστεύουν ότι μπορείς να υποστηρίζεις τα πάντα χωρίς να χρειάζεται να τα αποδείξεις μόνο και μόνο επειδή έτσι έγινες και έτσι γεννήθηκες, μόνο και μονό επειδή πιστεύεις πως αυτά είναι τα σωστά. Υπάρχουν εκατομμύρια τυφλοί (κουφοί μάλλον) που θα ακούσουν το gangsta περιεχόμενο, την ghetto ιδεολογία και την ποίηση του δρόμου που πλασάρουν συγκροτήματα τύπου Gang Starr και θα αγνοήσουν παντελώς το (ανύπαρκτό) flow του g.u.r.u. Kαι από την άλλη υπάρχουν και εκατομμύρια άνθρωποι που φοράν μπλουζάκια eminem ή δηλώνουν πως ακούνε Eminem και στην ουσία δεν ξέρουν τι λέει και ποιός είναι. Η αλήθεια δεν κρύβεται ούτε πίσω από το κάθε κακοηχογραφημένο cd του Βig L (1,5 έχει βγάλει…), ούτε πίσω από τον κάθε άσχετο με την φάση που πιστεύει πως τα πάντα είναι μούρη. Το μήνυμα αυτό θα το πάρουν πολύ λίγα άτομα (σχετικά). Ο Eminem έδωσε το ίδιο μήνυμα σε 80.000.000 που πήγαν και αγόρασαν το CD του και σε άλλους τόσους που το αντέγραψαν. Και δικαίωμά του είναι να τυπώσει και μπλουζάκια και παντελονάκια και μποξεράκια. Και δεν το λέω εγώ, αν προσέξετε καλά το hit em up θα καταλάβετε ποιος το λέει (και ο χοντρός το έλεγε) . Ούτως ή άλλως ο ίδιος ο Tupac στο συγκεκριμένο βίντεο κλιπ έτριβε το χαρτί στην μάπα της κάμερας. Γιατί λοιπόν να ακούω την λέξη εμπορικός και να μην έχω ακούσει ακόμα την φράση χειρότερος σε flow ή skills…? Κάποια μυαλά είναι αρκετά κολλημένα αλλά από ανθρώπους που δεν ζήσανε κάποιες καταστάσεις δεν περιμένω και πολλά…
Και κάνοντας μια περίληψη (γιατί θα ζητηθεί φοβάμαι) να σας πω τι είπα? Απολύτως τίποτα παρά τα αυτονόητα για όποιον έχει ακούσει 5 πραγματάκια…και ας ελπίσουμε πως μια μέρα θα υπάρξει και ένα κοινό με ανοιχτά τα αυτιά του…ένας κόσμος με ανοιχτά τα μάτια του..
Kαι θα ήθελα να τελειώσω με ότι όλα αρχίσανε με αυτό που έγραψε και ο ίδιος ο Eminem στο βιβλιαράκι της αυθεντικής κασσέτας του Infinite...
And to those backstabbin knife carryin, jealous, hair dyin, tryin to fuck my girl behind my back, "Eminem ain't shit" talkin, snake sneaky muhta fuckas, thanks for the motivation. I ain't mad!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου